BENDEDİR
Ne azap, ne sitem bu yalnızlıktan,
Kime ne aşılmaz duvar bendedir.

Süslenmiş gemiler geçse açıktan,

Sanırım gittiği diyar bendedir.

*** Yaram var, havanlar dövemez merhem; Yüküm var, bulamaz pazarlar merhem. Ne çıkar, bir yola düşmemiş gölgem; Yollar ki,Allah’a çıkar bendedir. Üstad Necip Fazıl KISAKÜREK/Çile, sf.66/1936

                        ŞİİR

                  HASTANEDE

  Vak’a  Halkalı  Ziraat  Mektebi’nde geçmiştir

-Bence,  doktor, onu siz  bir  soyarak dinleyiniz;

Hastalık çünkü değil  öyle  ehemmiyetsiz,

Sâde bir nezle-i sadriyye mi illet? Nerde?

Çocuğun  hâli fenalâştı  şu son  günlerde.

Ameliyyâta  çıkarken sınıf  on  gün  evvel,

Bu da  gelmez mi, dedim:  “Kim dedi, oğlum, sana ,gel?

Nöbet  üstünde  adam  kaçmalı yorgunluktan,

Hadi  yavrum, hadi, söz  dinle de bir  parça  uzan.”

O zamandan  beridir za’fi terakkî  ediyor;

Görünen:Bir daha kalkması artık  pek zor.

Uyku  yokmuş; gece  hep öksürüyormuş; ateşin

Olmuyormuş azıcık  dindiği…

             -Ben zâten  işin,

(Kısaltılarak  yazılmıştır)

M.Akif  ERSOY   Safahat,  Sh.7

Aklıma hemen  ayva  gelir, nar gelir

                                 Meyve deyince.

Akşamın  içinden  çıplak ayaklar,  kollar  gelir

                                Yoksul  deyince.

Gözlerimde  bembeyaz minareler  yükselir

                                 Taş  deyince.

Aklıma  hemen  yağmurlar  gelir, ölümüm gelir

                                Toprak  deyince.

Güvercinleriyle  eski  Beyazıt  gelir  aklıma

                                Sokak  deyince.

Birden  içim çekilir,  bir  kadın  el  sallar,

Yüzlerce  tekerlek  içimde  dönmeye  başlar

                                Tren  deyince.

Pırıl  pırıl  bir çift  pabuç  gelir  aklıma

                                 Pahalı  deyince.

Dünyada  yapayalnız   kalıveririm birden,

                                 Salı  deyince.

Aklıma anam  gelir,  ağlayasım  gelir,

                                Ferdâne deyince.

Lâ lâpa kar  yağar  mosmor  avuçlarıma

Yamalı  pantolonum  gelir, gömleğim  gelir

                                  Yama deyince.

Beş  el  ateş  edilir,  babam  vurulur,

Bir  kadın namaza  durur  gözlerimin içinde

                                   Cuma  deyince.

Kestane ağacının yaprakları  dökülür,

Eli  sopalı  bir adam  dikilir  hışım  hışım

                                    Yaz  deyince.

Faik  BAYSAL/Bir  Şiirin  Hikayesi  sf.182-183

Subaşından  selam  olsun

Bütün  Sivas’lı  hemşehrilerime

Elleri  kalem  tutan  bütün  gençliğe

Subaşından  selam  olsun

Sılada  hasret  çeken  bütün  aşıklara

Vatan  kokusunu  özleyen  bütün  yurttaşlarıma

Elleri  nasırlaşmış  yiğitlerime

Subaşından  selam  olsun

Yürekleri  evlat  acısıyla  yanan

Öpülesi  ellerine  mendil  yakıştıran

Subaşından  selam  olsun

Türkiye’nin  güzel  insanlarına

Yüreği  burkulan  insanlarına

Şiir  tadında  mutlulukla

Subaşından  selam  olsun

Nurcan  SUBAŞI/Sevginin  Bedeli/Sf.:

Son gözde, sultan oldu bugün;

Şahane bir yaz akşamı,

Bir memleket kızıyle, n e hoştur

Ey şanlı türküler, sizi

Tellerde sevgiler ötüşürken

Birden nöbet çalar gibi,

Dur, dinle yolcu, mehterleşen

Sazlarla söylemekte Perihan,

Germekte Türk sanatının erkek

Serhatte yay gerer gibi tamburda

Tambur, kemence, cümbüş el

Sözlerde sığmıyor, bre dilber

Var kuvvetiyle ortada hummalı

Maden, kiriş, ağaç, deri, tel, yay,

Estergon önlerindeki destanca

Bir sıçrayışta takvimin üstünden

Kanunu tırmalar gibi eller

Güfteyle beste, sanki bu akşam

Gümbürdemekte darbukalar,

Tefler, zamanı avucuna almış

Gördüm, saz olmuş eski silahlar;

Zillerde atlılar yola çıkmış

Yıllar boyunca yolları tutmuş

Yaylarda Usturumca’dan, Tuna’dan kalma

Mızrapların tiğiyle yürekler, nakış

Mızrak değil, bir eski akından

Vur,kır, kopar, dağıt bre Şahin

Estergon’un bizim değil, artık

Gülbenkten, savaş borusundan,

Toprakta-şimdi- kökler uyanmakta

Yollarda kaldı kervanımın çıngırak

Vursun şakaklarımda zamanın

Dur, dinle yolcu, dillere destan

Sazlarda söylemekte Perihan,

ARİF NİHAT ASYA/Bir Şiirin Hikayesi

FÂTİH CÂMİİ

Yatarken yerde ilhâdiyle haşr olmuş sefil efkâr,

Yarıp edvârı yükselmiş bu müthiş heykel-i ikrâr.

Siyeh reng-i dalâlet bir bulut şeklinde mâzîler,

Civârından kaçar, bulmaksızın bir lahza istikrâr;

Ziyâ-rîz-i hakîkat bir seher tavrında müstakbel,

Gelir fevkinden eyler sermedî binlerce nûr îsâr.

Derâgûş etmek ister nâzenîn-i bezm-i lâhûtu:

Kol açmış her menârı sanki bir ûmmîd-i cür’etkâr!

O revzenler, nazarlardan nihân dîdârâ müstağrak

Birer gözdür ki sıyrılmış önünden perde-i esrâr.

Bu kudsî ma’bedin üstünde tâbân fevc fevc ervâh,

Bu ulvî kubbenin altında cûşân mevc mevc envâr.

Tecessüd eylemiş gûya ki subhun rûh-ı mahrûr;

Semâdan yahud inmiş hâke, Sinâ-reng olup, Dîdâr!

Tabîat perde-pûş-i zulmat olmuş, hâbe dalmışken,

O, gûyâ kalb-i nûrânîsidir leylin durur bîdâr.

Evet bir kalbdir bir kalb-i cûşâcûş-i âşıktır,

Ki cevfinden demâdem yükselir bin nâle-i ezkâr.