Bana  Neler  Oluyor        18.05.1990

            Bugün  ikizdere’ye  indim, işlerimi  gördüm.

     Menderes, bana:   “Aydın,  seni  bir  arkadaşın  görmek  istiyor.

    Liseden  arkadaşındır.”dedi. Bende  olur  dedim.

   Haftaya  onu  görmek  için, mutlaka  İkizdere’ye  ineceğim.

   Aman Allah’ım!. Yıllar  sonra  yine  karşılaşacağız.

         Bugün  yine  yanımdakini  fırçaladım.Ona  karşı  olan  nefre-

                                        ASINKET/İkizdere

                    OLMADI                   26.05.1990

        Bugün  İkizdere’ye  gittim. Petrolcu Nazım   vefat etti.

 Eve  geldiğimde öğrencilerimden    bir  kaç  tanesi  geldi  ve

         Buluşmak  istediğim  kişi  ile  maalesef  buluşamadık.

AÖF sınavlarına  üç  hafta  kaldı. O  zamana kadar  çok

ders çalışıyorum.Bu  sene  mutlaka  sınıfı  geçmem  lazım.

                                      ASINKET/İkizdere

                 ANCAK GİDERSİN    29.05.1990

           Sadık  düşmanım,  dün  bana son defa  “Aydın Hoca”

 diyerek  seslendi.  Artık  o da  anladı ki: Aydın’dan  bana

 fayda  yok.  İyi ki  anlamış. Dün,  en son  sohbetimizi  yaptık.

           Anladınız  değil mi  bizim  arkadaşlığımızı?

                                       ASINKET/İkizdere

                              AÖF   SINAVI           5.6.1990

           Trabzon’a  gittim. Sınavlar  fena  geçmedi  çok şükür.

dönüşte  Rize’de  İşçi  Kurumu’na  uğradım. İkizdere’ye gel-

dim. Belediyeye  uğradım. Oradaki  okul  arkadaşlarımla  uzun 

         Uzaktakinden  hala   mektup  gelmedi. Minibüs kiralaya-

rak  köye  gittim. Elveda  sana  da Hüriye.

                                     ASINKETİkizdere                                

        Bugün  İkizdere’ye  gittim. Piknik  tüpünü  doldurdum.Bazı  yiyeceklerde  alarak, İlyas’ın  taksisiyle  köye  geldim.

        Kendisine  bayramda  tebrik  gönderdiğim Hüriye’den  bugün  cevap  geldi. Bu  akşam  tekrar cevap  vereceğim. Yeter  diyene  kadar  devam,pes  etmek  yok.

        Ömrümdeki  sayılı  mutlu  günlerin  en mutlusunu  yaşıyorum.

               YILSONU  TATİLİ               11.05.1990

        Bugün, sınıfını  geçen öğrencilerin  karnesini  vererek  onları  yaz  tatiline gönderdik. 2.Sınıftan7, 3.Sınıftan da  10  kişi  sınıfını  direkt  geçti. Öteki  öğrencilerde,   bir hafta  sonra  yetiştirme kursuna  devam  edecekler.

       Nasıp  gelecek  seneye;kim bilir  nerde  olacağım.

RAMAZAN 10.04.1990 Bu seneki mübarek ramazan, beni çok zorluyor. Ayaklarımın ağrısı arttı. Bozacağım diyorum fakat gönlüm razı olmuyor. Öteki işlerden bahsedecek olursam, kayda değer hiç bir emare yok. Konuşuyoruz ara sıra fakat bu son kararımı bozmayacağım. Konuşursa da rest çekeceğim ona. Senden hep uzak, uzaaaaaaaaak. Ayrı, hep ayrı olacağız. BEKARAYDIN/İKİZDERE EMEKLİ 18.04.1990 Bugün İkizdere’ye gittim.Kumanya aldım. Kitap taksitlerimi ödedim. Kardeşime de para gönderdim. Rize’den müfettişler geldi; beni emekli edeceklerini söylediler. Olayı, onlara anlattım. Onlarda rapor tutup gittiler. Anlaşılan bu meslekten erken den kopacağız. BEKARAYDIN/İKİZDERE BAYRAM 23.04.1990 Bugün bayram. Köyden misafirler geldi okula. Kalbimin köşesinden bazı sesler geldi kulağıma. Ah o delici bakışlar. BEKARAYDIN/İKİZDERE AŞKA BAK FAKAT KISKANMA 23.2.1990 Bugün çok neşeliyim. Onunla baş başa verip saatlerce sohbet ettik. Kurtlarımızı döktük vallahı… 2.Döneme çok iyi başladık. İnşallah hep böyle gider. Ben biraz sinirliyim. O ise harikadır; şeker kızdır o. Kararlıyım, hayır diyene kadar devam. Geri dönmek yok. İlçemin güzeliyle, Evimizde tanıştık. Verdik kafa kafaya, Birer tane çay içtik. BEKARAYDIN/İKİZDERE TATİL 07.02.1990 17 günlük, kısa bir karne tatili yaptım. Bu süre içinde İkizdere’ye iki defa gidip geldim. Nerelerden nerelere geldim. Geçen yıl bu zamanlarda hastane koğuşlarındaydım. O zamanlar, canımın derdindeydim. Şimdi ise gönlümün sesine göre hareket ediyorum. Aslında 2.Dönemde de aynı vefasızlıklarla karşılaşacağım. Buna da şükür. BEKARAYDIN/İKİZDERE KÜÇÜK BİR SEVİNÇ 15.01.1990 Bugün babamdan bir mektup aldım. Bana, kadro verildiğini söyledi. Biraz çelişkili bir mektup fakat yinede sevindirdi beni doğrusu. İstemeyenlerde var fakat ben böyle laflara alışığım fazlada üzülmem doğrusu. BEKARAYDIN/İKİZDERE HARİKA DAVET 30.12.1989 Dün, beni İl Millî Eğitim Müdürlüğü’nden çağırdılar. Ben de gittim. Vali bey ve değerli eşi, bana elbise aldılar ve müdürlükte bana bir çek verdi. Hepsin e teşekkür ettim.Akşam Rize’de bir otelde kaldım.Aldığım kitaplardan bol bol okudum. Valimizin ve emekli öğretmen eşinin bana çok sıcak davranması, acılarımı unutturdu. Demirkapı İlkokulu Lojmanı MÜZİK BAŞKADIR 31.12.1989 Az önce babam geldi. Bir aydır bozuk olan müzik setimi yaptırıp getirdi. Şimdi sesi sonuna kadar açtım, müziğe eşlik ederek, bende türkü söylüyorum. Müzik başkadır. Demirkapı İlkokulu Lojmanı AH AYDIN AH! 26.12.1989 Ben, kendimi bazen övmez değilim. Fakat çoğu zaman da hiçbir şey bilmediğimi de söylerim. Eve,t ben hiçbir şey bilmiyorum. Durdum durdum da bak sonunda belasız başımı nasıl da belaya soktum. Nerden geldi aklıma durup dururken evlenmek? Sen, ne kabına sığmaz adamsın ay oğul! …Ne yapalım, olan oldu bir kere. Şimdi onun vereceği cevabi bekle sonrada yut, yutabilirsen…Vallahi, pişman oldum fakat iş işten geçti. İnşallah bu yanımdaki iki yüzlünün kulağına gitmez de aramızda kalır. Şayet duyarsa yandım o zaman. Hasan su ver(!). BEKARAYDIN/İkizdere 19.12.1989 Bu akşam, “İnce Memed” i okurken, satırların biri beni bu kadar etkiledi. Aşkı ilk defa bu akşam, bu kadar arzuladım, hissettim. Neden olduğunu, niçin olduğunu bilmiyorum ama, hep sevmeyeni sevdim, zalimi sevdim, iki yüzlüyü sevdim. Bir defada beni gerçek seveni sevebilirsem, işte o zaman mutluluğu yakaladım demektir. Ama nerdeee?!... BEKARAYDIN/İkizdere KİŞİLİK 11.12.1989 Okul arkadaşlarımdan Melik Bey, bana;” Romantiksin” derdi. Ben de hayır, romantik değil, realistim derdim. Hem de sapına kadar. Fakat işin doğrusu biraz romantik tarafımda yok değil hanı.Hele aşk konusunda biraz romantikim. Şüpheciyim, hayalciyim… Beni böyle bilenler bilir zaten, fazla kurcalamaya da gerek yok. Vefasız yarım, bana böyle bir kişilik kazandırmış, ne yapayım? Bazen konuşuyoruz bazen de birbirimizden küsüyor aylarca birbirimizin yüzüne bile bakmıyoruz. Böyle arkadaşlıklar beni her zaman güldürür zaten. BEKARAYDIN/İkizdere 17 Kasım 1989 Geçtiğimiz Çarşamba günü Trabzon’a gittim. AÖF Kayıtlarını yaptırdım ve Perşembe günü de evime geldim. Çok şükür ki hiç bir aksılık çıkmadı ve şimdi de keyfim yerinde. Öteki konulardan bahsetmeyeceğim. Dertler içinde kaldım, Yalnızım, inliyorum. Benim müzik setimde, Kemence dinliyorum. BEKARAYDIN/İkizdere 10 Kasım 1989 Nasıl başlasam bilmiyorum. Ondan bahsetsem kayda değer bir şey yok; bahsetmesem olmaz, gözlerimiz, birbirini arıyor bazen. Yok hayır! Bahsetmeyeceğim. Çünkü: En çok güvendiklerim bile bana ihanet ettiler, düşman bile oldular.. Öyleyse bunun neresine güveneyim. Gördüğü zaman Tünaydın, Günaydın, İyi akşamlar….vb. Biliyorum, onun bana ne gözle baktığını. İşte ben de onun için hep uzaktan bakıyor, yan çiziyorum. İşin doğrusu da şudur: Benim sevgi saltanatım yıkılmıştır. Artık sevmeyeceğim. BEKARAYDIN/İkizdere 24.10.1989 Bugün öğretmenlik görevime başladım, hayırlısı ile..Eşyalarımı taşıdım, evi düzenledim. Şu anda lojmanda oturuyorum. İyice yoruldum. Çok şükür bir rahatsızlığım yok fakat moralim biraz bozuk. İnşallah kazasız,, belasız bu seneyi de bitiririz.. BEKARAYDIN/İkizdere 10.10.1989 Kırılan protezlerimi yaptırmak için İstanbul’a gitmiştim. Bir hafta kadar kaldım. Dönüşte, İyidere’de ki hastane arkadaşıma iki gün kaldım ve bugün evimize geldim. Ne olaylara tanık oldum, neler gördüm, neler duydum, neler yaptım neler………….. BEKARAYDIN/Ilıca Köyü 05.09.1989 Hayırlısı ile Trabzon’a gittim.Sınavlara girdim.Fazla ümitli değilim ama bir şeyler yaptığımdan eminim. Kimseye telefon etmedim. Yanımda olanlarla yüzüm güldü mü sanki. BEKARAYDIN/Ilıca Köyü BÜTÜNLEME SINAVI 31.08.1989 Nasip olursa, yarın Açıköğretim bütünleme sınavı için Trabzon’a gideceğim. Kimleri göreceğim, kim bilir… Belki Hüriye’ye telefon ederim. BEKARAYDIN/Ilıca Köyü EŞYALARIM 06.08.1989 Bugün, özel bir minibüs tutarak Başköy’e çıktım. Eşyalarımı aldım. Sanki aradan yüz yıllar geçmişti. Bakışlar değişik, davranışlar ise bir başkaydı. Neyse, Ortaköy’e geldik ve Hacı Salih amcanın evinde yemek yedik. BEKARAYDIN/Ilıca Köyü ZÜLÜM 28.07.1989 Bu akşam, “Haberden Habere” programında, Bulgar zülmünü anlattılar…Gözlerim yaşardı, bu zülüme sessiz kalanlara karşı da nefretim bir kat daha arttı. BEKARAYDIN/Ilıca Köyü ONUN GİDİŞİ Dün akşam gerçekten çok hüzünlüydüm. Onun gidişini söyledi bana babam. Aslında pek de yakın olmamıştı bana ama ne yapacaksın ki, unutulmuyor işte. Hem de bak da nereye gitmiş? O zalimin yanına, Pazar’a….Aklımı başıma topladım artık, geçen yıl ki hatayı tekrar yapmayacağım. Git kız git! Benim başıma bu işler geldikten sonra, senin gidişin pek de öyle zora gidecek iş değil. Zaten, senin o zayıf arkadaşlığın olduktan sonra çok da üzülmek veya seni sevmeye devam etmek olası değil. BEKARAYDIN/Ilıca Köyü SİL BAŞTAN 28.06.1989 24 Ocakta bıraktığım hatıra yazma işine bugün tekrar başladım. Eski yazılarımın hepsini yırttılar. İşe yaramayanları da ben yırttım. Yanı, sizin anlayacağınız, sil baştan yapalım dedik. BEKARAYDIN/ Ilıca Köyü